~မာယာ ကြန္ယက္~
အခန္း ၁
ယခုတြင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ဝါသနာပါရာ အား လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ လုပ္ကိုင္ေနၾကေပသည္။
အခန္း (၂)
နားထဲတြင္လည္း တစ္ဖ်န္းဖ်န္းႏွင့္ၾကားေနရ၏။ ေမာင္ေကာင္းသန္႔သည့္ မည္သည္အသံျဖစ္ေၾကာင္း ေဝခြဲ၍မတတ္။ ထို႔အသံေၾကာင့္သာ ေမ့ေမ်ာေနရမွာ ႏိုးထခဲ့ၿပီး ႀကိဳးစားကာ မ်က္လံုးမ်ားဖြင့္ၾကည့္သည္။ ေမွာင္မိႈက္ေနေသာ ဝန္းက်င္တစ္ခြင္ မ်က္စိေ႐ွ႕တည့္တည့္ တြင္မ်ားစြာေသာၾကယ္ပြင့္ကေလးမ်ား ေတြရေပသည္။ မည္သည့္ေနရာနည္း။ လက္ေပၚသို႔ စူးခနဲ႔ ခံစားလိုက္ရသည္။ ဘာေကာင္မ်ားကိုက္လိုက္သနည္း။ ေႁမြသည္ေလာ။ ေျခသလံုးမ်ား၊ ဝမ္းဗိုက္ထက္ႏွင့္ ရင္ဘက္ေပၚထိ ေရာက္လာသည္။ ဘယ္လို႔အေကာင္ေတြမ်ားပါလိမ့္။ ႀကိဳးစားကာ ေခါင္ေထာင္၍ ထၾကည့္သည္။
Image Source
"ဟင္...."
ေမာင္ေကာင္းသန္႔ ႁပံဳးရံုမ်ွသာ ျပံဳး၍ ျပန္လွဲေနလိုက္သည္။ ဝင္ကစြတ္ေကာင္မ်ား ျဖစ္သည္။ တျဖည္းတျဖည္းေတြး၍ ရလာသည္။ ထိုေနရာသည္ ပင္လယ္ကမ္းေျခတစ္ခု။ ဖ်န္းခနဲျမည္သံမ်ားသည္။ ပင္လယ္ဒီေရႏွင့္ ေက်ာင္ေဆာင္မ်ား၏ ႐ိုက္ခတ္သံမ်ားျဖစ္သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္အား အနည္းငယ္ အကဲခတ္ၾကည့္သည္။ ပတ္ပတ္လည္တြင္ျမင္သမ်ွ ေက်ာက္ေဆာင္မ်ားသာ။ ထိုေက်ာက္ေဆာင္ေဆာင္မ်ား ၾကားမွ လဲ့လဲ့ လဲ့လဲ့ျဖင့္။ ေသခ်ာ ၾကည့္သည္မွ ပင္လယ္ဒီေရမ်ား တအိအိတတ္လာျခင္းေပစြ။
Image source
ေမာင္ေကာင္းသန္႔သည္ ပတ္ဝန္းက်င္အား ေသခ်ာစူးစမ္းေလ့လာၾကည့္ၿပီး။ ဘယ္ေနရာသို႔ေရာက္ေနသည္ကို သိရေပၿပီ။ သို႔ေသာ္ မည္ကဲ့သို႔ေရာက္လာသနည္း၊ ဘယ္ႏွယ္ရက္ၾကာၿပီ၊ ဘယ္ခုႏွစ္တြင္နည္း သူစဥ္းစား၍ မရေပ။ ၎တို႔စဥ္းစား၍ မရလည္း ကိစၥမ႐ွိ။ ေလာေလာဆယ္ ထိုေနရာတြင္ ဆက္ေနပါက ဒီေရတတ္လာလ်ွင္ ပင္လယ္ထဲသို႔ ျပန္လည္ေမ်ာပါသြားေပမည္။
ႀကိဳးစားကာ အားျပဳ၍ ထၾကည့္သည္သည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း ဤေနရာတြင္ ဆက္ေနပါက မၾကာမီ ဒီေရ ႏွင့္ပါသြားမည္စိုးေနသည္။ တေရြ႔ေရြ႔ ျဖင့္ကုန္းျမင့္ပိုင္းသို႔ ေရာက္လာသည္။ ေမာဟိုက္ေန၏။ ေသာက္စရာေရသည္လည္း မ႐ွိ။ အစာ မစားရသည္မွာလည္း ဘယ္ႏွယ္ရက္႐ွိသည္မသိ အားအင္လည္း ခ်ိနဲ႔ေနသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ေသာက္စရာ တစ္ခုခုမ်ား ႐ွိမလားဟု ႐ွာေဖြၾကည့္သည္။ ပတ္လည္တြင္အုန္းပင္မ်ား႐ွိ၍ ဝမ္းသာသြားသည္။ အုန္းေရေသာက္၍ အာသာေျပေတာ့႐ွိဦးမည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္အုန္းပင္လည္းမတတ္ တတ္။ တတ္၍ ရသည္ဘဲထား သူသည္ မည္သိုအုန္းသီးအားခြဲရမည္နည္း။
စိတ္ဓာတ္က်ကာ အုန္းပင္ေအာက္တြင္ ေႂကြက်ေနသာ အုန္းသီးေျခာက္ ႏွစ္လံုးအား ေတြ႔သည္။ တစ္လံုးမွာ ၾကာၿပီျဖစ္၍ ပုတ္ေတာင္ေနၿပီ။ က်န္တစ္လံုးမွာ ေခါက္ၾကည့္ေသာ္ အရည္႐ွိဟန္ႏွင့္တူသည္။ မည္သို႔ခြဲရမည္နည္း။ မထူးေတာ့ ေဘးတြင္႐ွိေသာ ကန္စြန္းရြက္ႏွင့္တူသည္ အရြက္မ်ားအား ခူး၍ ဝါးစားသည္။ အဆိပ္႐ွိေသာ္ ေသလည္း ေသေစဟုေတြးလိုက္သည္။ မေသပါ အစကေတာ့ ခြၽဲပစ္ပစ္ ျဖင့္ မ်ားမ်ားဝါးစားေသာ္ ေရအငတ္ေျပလာသည္။ ဝါး၍ရေသာ အရည္ေရာ အဖက္ပါ ၿမိဳခ်ပစ္လိုက္သည္။
လက္တေလာ ေရငတ္ေတာ့ေျပၿပီ။ ေ႐ွးေလ်ာက္ သည္တိုင္းေနလ်ွင့္ အစာငတ္ ေရငတ္၍ေသေတာ့ေပမည္။ ခုထိလည္း ဘယ္မွာေန၊ဤက်ြန္းေပၚသို႔ ဘယ္လိုေရာက္လာသည္ မသိ။ ပထမ ေမ့ေမ်ာေနေသာ ေနရာသို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ပင္လယ္ဒီေရမ်ား ဖံုးအုပ္သြားသည္။ ေတာ္ေသးသည္ သတိျပန္ရလာသည္မွာျမန္ေပလို႔သာ။ လက္႐ွိေရာက္ေနေသာေနရာတြင္ဒီေရေတာ့တတ္လာမည္မထင္။ ကမ္းစပ္ႏွင့္ အေတာ္ကေလးမ်ွ ေဝးလံေပသည္။ ကိုယ္လက္မ်ား မလႈပ္ခ်င္ေတာ့၍ စိတ္ခ်လက္ခ် ေမွးစက္လိုက္သည္။
နားပါဦးမည္
ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္ ၿဖိဳးေဇာ္ဦး က်ံဳမေငး
Writing by phyozawoo
MSC~071
Leave ~မာယာ ကြန္ယက္~ to:
Best Posts From Larva(kme)
We have not curated any of phyozawooburmes's posts yet. But you can encourage our curation team to review posts by visiting them regularly and by referring other readers. Because we give priority to frequently read content.