Dziennik #96/2026 - przeładowanie

Dobry wieczór.

Wczoraj nie było wpisu, bo po prostu miałam maksa. Od samego rana źle się czułam, a potem jeszcze zebrałam od przyjaciółki. Nie chcę powiedzieć, że opierdol, bo to nie był opierdol, ale po prostu mi wyłożyła kawę na ławę jak bardzo ją ranię i krzywdzę swoim zachowaniem. Chcę się poprawić, bo nie chcę, żeby przeze mnie cierpiała. Jestem jakaś kurwa zepsuta.

Co dzisiaj.. Nie wyspałam się. Trochę za późno się położyłam jak na to, że musiałam wcześnie rano wstać. Przypominam, że dla mnie każda pobudka przed 11 - 12 to środek nocy. Pojechałam rano do szpitala na badanie krwi i jestem już tymi badaniami bardzo zniechęcona i zmęczona, bo wyniki są nadal złe, a jeszcze poza tym pielęgniarka nie mogła mi znaleźć żył i było to mocno nieprzyjemne i bolesne. Jak wróciłam do domu to zajebałam ryjem w poduszkę i jeszcze chwilę pospałam.

Jak przyjechałam do pracy to lekko się zdziwiłam ogromem pracy, który mamy do wykonania. Pierwsza zmiana nie dowiozła kompletnie co oznaczało, że będę musiała gonić wynik. Cele postawione przede mną były bardzo ambitne i musiałam się naprawdę bardzo mocno nagimnastykować, żeby je zrealizować. Ale udało się. Na koniec pracy szef mi na priv wysłał podziękowania. Chyba jestem dobra w tym co robię. Ogólnie już pod koniec pracy miałam trochę dość, ale jakoś poszło.

Jestem już strasznie zmęczona. Towarzyszyło mi dzisiaj bardzo dużo emocji i niekoniecznie były to przyjemne emocje. Marzę o tym, żeby się położyć, bo jutro znów muszę wstać o świcie, bo najpierw na 8 mam kontrolę u psychiatry, a potem mam terapię. Wiem po co to robię, wiem dla kogo to robię, ale czasami przychodzą takie chwile jak teraz, że mam ochotę to wszystko jebnąć i się poddać. I właśnnie w takich chwilach uciekam od przyjaciółki, bo nie chcę jej tym obciążać, ale postaram się już tego nie robić skoro to ją krzywdzi. Życie ssie.

Do jutra.