Ostał się ino kapelusz...

Owoce ułożone na talerzu; surówki... sałatki... Owoce peklowane, marynowane... to wszystko domena kuchni. I tak się owoce kojarzą w 100 %. No... w 99% bo jeszcze jest tzw. martwa natura. Ale ja nie o tym.

Rzucone tutaj hasło "owoce" przypomniało mi sławne na całe USA kapelusze Carmen Mirandy. Skojarzenie - okrężną drogą poprzez scenę obiadu w czarnej komedii Tima Burtona "Bettle Juice" i śpiewany tamże przebój Harrego Bellafonte "The Banana Boat Song"

Carmen Miranda właściwie Maria do Carmo Miranda da Cunha w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku szturmem zdobyła Broadway a potem Hollywood. Będący jej wizytówką charakterystyczny styl stał się dla publiczności Północnej Ameryki kwintesencją kultury Ameryki Łacińskiej. Budziło to kontrowersje bo ta pełna energii kolorowa postać źle się kojarzyła wykształconym warstwom społeczeństwa Brazylii. Stylizacje Mirandy identyfikowano z popularyzowaniem tradycji potomków rdzennej ludności Ameryki i afrykańskich niewolników. A to, zdaniem tamtejszych elit, było w złym guście. .

Dla publiczności swoich czasów była być może odkryciem na miarę Elvisa choć jak się dzisiaj patrzy na poprawione technicznie nagrania trudno zrozumieć o co kaman. Nawet dla mojego niewprawnego ucha jej angielski brzmi bardzo twardo i dziwnie. Głos? W dostępnych na YT angielskojęzycznych klipach nie wygląda to profesjonalnie; w śpiewanych po portugalsku/brazylijsku kawałkach jest o niebo lepiej. Ot egzotyczny ptak w klatce. Trzymany dla swego uroku i żywiołowości ale konsekwentnie pozbawiany możliwości używania skrzydeł.

Ptak który długo nie pożył. Urodzona w Portugalii w 1909 roku artystka zmarła - praktycznie na scenie, w 1955 roku - w wieku 46 lat. Zasłabła podczas telewizyjnego show i następnego dnia już jej nie było. Zawał. Zyskała międzynarodową sławę a do naszych czasów dotrwały tylko jedyne w swoim rodzaju kapelusze i kilka nie najlepiej sfilmowanych występów.

Winić historię czy show business?