[ ႏွင္းျမဴအလြင့္ (၁) ]

နံနက္ခင္းထဲ ....
ႏွင္းျမဴေတြ က်ေနလိုက္တာမ်ား ..... ပတ္၀န္းက်င္ကို မျမင္ရတတ္ေတာ့....
ကိုယ့္ေခါင္းထက္ ဆီးႏွင္းပြင့္တို႔တြဲခိုေနတာကို တစ္စြန္းတစ္စျမင္ေနရတယ္ .။
ဂ်ာကင္ထဲ ထိုးထည့္ထားေပမယ့္ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ထံုက်ဥ္ေနတာ ... ထိေတြ႕ခံစားမႈမသိေတာ့သလုိပါ ...
ဟူးးးးး....
ပူေနရဲ႕ ...... ကိုယ္ရင္ေတြပူေနရဲ႕။
ရာသီနဲ႔ ၀န္းက်င္က ေက်ာရိုးတစ္လွ်ာက္ စိမ့္တက္ေအာင္ ေအးေနေပမယ့္ .. ပူေနတယ္ ... ကိုယ့္ရင္ထဲ ပူေနပါတယ္ေလ။

............................... / ............................... / ............................... /

အတိတ္ရဲ႕ အပိုင္းအစမ်ားစြာကို ျပန္လည္ထိေတြ႔ခံစားႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားျခင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ အလြမ္းလို႔ေခၚရမယ္ ထင္တယ္ ...
ဟုတ္တယ္ ...
ကိုယ္လြမ္းေနတယ္ ...။
တစ္ခ်ိန္က ကိုယ္တို႔ေတြ ဒီလိုရာသီ ဒီလိုနံနက္ခင္းေပါင္းမ်ားစြာမွာ အတူရိွခဲ့ခ်ိန္ေတြ လြမ္းတယ္ ....။
မင္းအေႏြးထည္မွာ လက္ႏိႈက္အိတ္ပါေပမယ့္ ကိုယ့္ဂ်ာကင္လက္ႏိႈက္အိတ္ထဲကိုပဲ ကိုယ့္လက္ေတြကိုဖ်စ္ညွစ္ဆုပ္ကိုင္ရင္းထည့္ထားတတ္တာေတြ ...
ကားလမ္းနံေဘး ထိုင္ေနက်ကုန္းျမင့္ေလးၾကည့္မိေတာ့ ဟိုးအရင္ ကိုယ္တို႔ေတြ အဲ့ကုန္းျမင့္ေလးမွာ ထိုင္ရင္း ၾကည္ႏူးခဲ့ၾကတာေတြ လြမ္းတယ္ ...
အရာရာဟာ ျပန္လည္မွန္းဆလြမ္းရခ်ိန္ေတြတိုင္း အားလံုးဟာ မေန႔တေန႔ကအတိုင္း နီးကပ္လြန္းစြာခံစားေနရျပန္တယ္...
ခုလည္းၾကည့္ ...
ဟိုအရင္လို ႏွင္းေတြ က်ဆင္းၿမဲ ...
၀န္းက်င္လည္း ျဖဴဆြတ္မႈန္သီေ၀့၀ဲဆဲပါပဲ ...။

............................... / ............................... / ............................... /

ႏွင္းေတာအုပ္အုပ္ထဲ ... တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္းအတိနဲ႔ သူရယ္ကိုယ္ရယ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္...
ျမဴႏွင္းထုက ပိတ္ဆီးထားလိုက္တာမ်ား ကားလမ္းနံေဘး ေလွ်ာက္ေနတာေတာင္ ကားသံမၾကားရဘူး ။
ေလက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေ၀့ခနဲ တုိက္လိုက္တိုင္း သူ႔ခႏၡာကိုယ္ေလး တုန္တုန္တက္သြားတာ ကိုယ္သိေနတယ္ ...
ကိုယ္လည္းေအးလြန္းလို႔ အံေတြႀကိတ္ထားတာ ေမးေၾကာေတြတင္းၿပီး နာသလိုလို ျဖစ္ေနၿပီ။
ဒါေပမယ့္ အမိက ဇြဲေကာင္းတုန္း ....
သူမ ဘယ္ကိုသြားခ်င္မွန္း မသိေပမယ့္ သူမလုပ္ခ်င္တာဆို ကိုယ္က ဘယ္တုန္းကမွ ကန္႔ကြက္ဘူးတာမဟုတ္ဘူးရယ္ ...
သူခ်မ္းေနတာ သိတယ္ .... ျဖစ္ႏုိင္ရင္ သူ႔ကို အိမ္ကိုျပန္ေစခ်င္ေနၿပီ။
မနက္က ကိုယ့္အိမ္လာၿပီး ဒီအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္လို႔ ေျပာၿပီး ကိုယ့္ကိုေခၚလာခဲ့တာ ...
ကိုယ္ကလည္း အိပ္ယာထဲဆက္ႏွပ္ေနခ်င္ေပမယ့္ ခ်က္ျခင္းဆိုသလို ေကာက္ထလာခဲ့တယ္ ... ကိုယ္သိေနတယ္ ႏွင္းေတြက်လို႔ သူလာေခၚတယ္ဆိုတာ ...။
သူမ .... ႏွင္းေတြကို သိပ္ခ်စ္တယ္ ... ။
ခုလို ႏွင္းေတြက်တဲ့မနက္ခင္းေတြတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ Feeling ကို သိပ္ႏွစ္သက္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကို ခဏခဏေျပာခဲ့တာ ...
ႏွင္းေတာထဲေရာက္တဲ့အခါ ဘာစကားမွ မေျပာပဲ .. ခုလိုတိတ္ဆိတ္ျခင္းအတိနဲ႔ ေလွ်ာက္တယ္ ...
တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ဂ်ာကင္လက္ႏိႈက္အိတ္ထဲ သူ႔လက္အစံုကိုထည့္လို႔ ကိုယ့္အေနာက္ကေန ကိုးလို႔ကန္႔လန္ မွီလိုက္တတ္တဲ့သူ ...
အကာအကြယ္မဲ့သြားတဲ့ ကိုယ့္လက္ေတြကေတာ့ ေအးစက္ထံုက်င္လို႔ ...။

............................... / ............................... / ............................... /

သူမ ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုပဲေလွ်ာက္ေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီ ... ေနကလည္း ထြက္လာေပမယ့္ ႏွင္းကမကြဲေသးဘူးရယ္ ..
ေနရဲ႕အပူရိွန္ေၾကာင့္ ႏွင္းကြဲသြာတဲ့အခါ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလး စူၿပီး ပြစိပြစိနဲ႔ ေနလံုးကိုအျပစ္တင္ေတာ့မွာျမင္ေယာင္ေသးတယ္ ...
အဲ့လိုအခ်ိန္တိုင္း သူမ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ...
ကိုယ္ကလည္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းစူပံုေလးကို ၾကည့္ရင္းဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္မိရတာ အေမာ ...။
ကိုယ့္အေတြးေတြမဆံုးခင္မွာပဲ သူ႔ဆီကအသံထြက္လာတယ္ ။
" ေနာင္ ... ျပန္ၾကရေအာင္ " ...
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းက တိုးဖြဖြညင္သာစြာထြက္လာေပမယ့္ ကိုယ္ပီပီသသႀကီးၾကားပါတယ္ ..။
" အင္း ..... ျပန္မယ္ေလ "
သူဘာေၾကာင့္ျပန္မယ္မွန္းေတာ့ ... မသိ။
ပံုမွန္ဆို ေရွ႕ကို ေျခလွမ္း ၈၀ ေလာက္ေလွ်ာက္႐ံုနဲ႔ သူရယ္ကိုယ္ရယ္ အေၾကာ္ေကၽြးေၾကးကစားေနၾက ေတာင္ပူစာေလးကို ေရာက္မည္။
ထိုေတာင္ပူစာေလးထိပ္မွာ လူတစ္ထိုင္စာ ေက်ာက္တံုးခပ္ႀကီးႀကီးေတြ ရိွသည္မို႔ အဲ့ဒီေက်ာက္တံုးေတြေပၚထိုင္ရင္း ပိန္းပိတ္ေနေသာ ႏွင္းျမဴအုပ္အုပ္ၾကားမွထြက္ေပၚလာတတ္ေသာ ကားဟြန္းတီးသံေတြကို နားစြင့္ကာ
ကားႀကီး၊ ကားငယ္၊ ကားအမ်ိဳးအစားေတြကို မွန္းဆအေျဖေပးၾကရသည္။ ႐ံႈးလို႔႕ျဖင့္ အိမ္အျပန္လမ္းခြဲ လမ္းဆံုေလးနားက အေၾကာ္ဆိုင္မွာ အေၾကာ္ေကၽြးရစၿမဲ ...။

လြယ္ေတာ့ လြယ္သည္မဟုတ္...။ မျမင္ရပဲ ၾကားသာၾကားရတဲ့ ကားဟြန္းတီးသံေလာက္နဲ႔ ကားအမ်ိဳးအစားရယ္ ကားႀကီး ကားငယ္ခြဲရသည္မွာ မ်က္မျမင္ပု႑ား ၆ ေယာက္ ဆင္ကို တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ထင္ေၾကးေပးၾကသလိုပါ ...။
တခါတေလ ၾကက္ကန္းတိုးၿပီး ကိုယ္မွန္တဲ့အခါ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလး ၾကက္တူေရြးလို ခၽြန္တက္လာရဲ႕ .... သူမ်ားမွန္လို႔ကေတာ့ အိမ္အျပန္တစ္လမ္းလံုး ကိုယ့္နားကို ဒုကၡေပးၿပီး ၾကြားလံုးထုတ္မည္ပဲ ျဖစ္သည္။
...........................................................
" ျပန္ေတာ့ေနာ္. ေနာင္ "
" ေနထြက္လာမွ ေရခ်ိဳး.. သိပ္ေအးလြန္းရင္ ေရေႏြးနဲ႔စပ္ခ်ိဳးေနာ္ "
ျပန္ခါနီးလမ္းခြဲေလးမွာ မွာေနၾကအတိုင္း သူမွာတယ္...။
" အင္း ... ကိုယ္ျပန္ေတာ့မယ္ေလ "
ကိုယ္လွည့္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္ ... သူ႔ကိုအရင္ျပန္ေစခ်င္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုပဲအၿမဲအရင္ျပန္ေစတတ္တဲ့သူ႔ကို ဘာမွေစာဒက တက္မေနေတာ့ပါ ...
ႏွင္းေတြစိုၿပီး နင္းလိုက္တိုင္း နဲနဲေလးနိမ့္နိမ့္၀င္သြားတဲ့ ေျမနီလမ္းကေလးမွာ သူ႔ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ကိုယ္ျပန္လာခဲ့တယ္ ...
သူကိုယ့္ေက်ာျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ရင္းက်န္ေနခဲ့မွာ ကိုယ္သိေနပါတယ္...
ေၾသာ္ ...မိန္းကေလးရယ္ ... ဒီေန႔အေၾကာ္မစားရေတာ့ဘူးကြယ္ ...။

............................... / ............................... / ............................... / ..............................

ၾကယ္အခ်ိဳ႕အိပ္မေပ်ာ္ေသးတဲ့ေကာင္းကင္မွာ ကိုယ့္သတိယျခင္းေတြအေတာင္ပံျဖန္႔ျဖစ္တယ္။
လြမ္းတယ္ မိန္းကေလး ...
ကိုယ္သိပ္လြမ္းတယ္ ...။
ၾကယ္တစ္ပြင့္ေႂကြလြင့္တိုင္း ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ ဆုေတာင္းရမွာလား ...။
မျဖစ္သင့္ပါ ....။
ေတာင္းဆိုေနရံုနဲ႔ ရႏိုင္တယ္လို႔ ဘယ္တန္ခိုး႐ွင္က အာမခံလို႔လည္း ...
ကိုယ္ႀကိဳးစားတဲ့ ကိုယ္ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့လမ္းမွာ ကိုယ္သာလွ်င္ပဓာန ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ ကိုးကြယ္ရာမဟုတ္လား ...
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ဆို လူစဥ္မမွီသလို ေလလြင့္လိုလို အထင္အျမင္ေသးေသး႐ႈျမင္ဆက္ဆံတတ္တဲ့ မင္းအသိုင္းအဝိုင္းမွာ ကိုယ္ဟာၾကယ္တစ္ပြင့္လိုထြန္းလင္းေတာက္ပလာမယ္မထင္ဘူး ..။
ကိုယ္နဲ႔မင္းသာ နားလည္တဲ့ သီးျခားျဖစ္တည္တဲ့ ကမၻာေလးမွာပဲ ကိုယ္တို႔ေနၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္ .. ကိုယ္ႀကိဳးစားတယ္ ..။
အဲ့ဒီ့ကမၻာေလးဟာ ကိုယ္နဲ႔မင္းအတြက္ ေတာက္ပတဲ့ ... ခမ္းနားတဲ့ ... ၿပီးျပည္​့စံုလြန္းတဲ့ ကမၻာေလးျဖစ္ရမယ္။
အဲ့ဒီ့အတြက္ ကိုယ္ႀကိဳးစားေနမယ္ ...
အဲ့ဒီ့ပန္းတိုင္ကိုကိုယ္ေရာက္ရမယ္။
အေတြးမ်ားစြာနဲ႔ ဒီညေတာ့ကိုယ္အိပ္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး ..။
ေလပူ တစ္ခ်က္မႈတ္ထုတ္ရင္း ကိုယ္ၿငီးတြားမိလိုက္တယ္ ... " လြမ္းတယ္ ေကာင္မေလးရယ္ "......။
ေဟာ ... ၾကည့္စမ္း ...
ၾကယ္တစ္ပြင့္ေႂကြသြားျပန္ၿပီ။
" ကိုယ္ဆုေတာင္းရမွာလား ... "
အင္း .... ႐ိုမန္႔တစ္ဆန္ဆန္ေလး ကိုယ္ဆုေတာင္းၾကည့္မယ္ေလ ..။
" မနက္ခင္း..ႏွင္းေတြသိပ္သိပ္သည္းသည္းက်ပါေစကြယ္ "...။
(ေနာက္တစ္ပတ္ ဆက္ရန္)
Lay Cho
#MSU-061