روی تاریک ماه

نیروهای جزرومدی سبب کند شدن چرخش ماه شده‌اند، به‌طوری‌که همیشه یک روی ماه به طرف زمین است و ما روی دیگر آن را هرگز نمی‌بینیم. به این پدیده قفل کشندی می‌گویند.

بر این اساس، سمتی از ماه را که هرگز از زمین نمی‌بینیم، سمت تاریک ماه یا سمت دوردست ماه می‌نامند.

سمت دوردست ماه ناهموار و پر از دهانه‌های برخورد است. در واقع، هر دو سمت ماه به یک اندازه از نور خورشید برخوردار می‌شوند، ولی چون از زمین آن سمت را نمی‌بینیم، گاه به آن سمت تاریک ماه گفته می‌شود. ولی اصطلاح دقیق‌تر، سمت دوردست ماه است.

برخی از اخترشناسان پیشنهاد کرده‌اند که در سمت دوردست ماه، تلسکوپ‌های رادیویی بزرگی نصب شود، تا ضمن در پناه بودن از تداخلات رادیویی زمین، به کاوش فضا بپردازد.

البته باید دانست که در طول زمان، حدود 59 درصد سطح ماه از زمین قابل رؤیت است، یعنی کمی بیش از نصف آن از زمین رؤیت می‌شود.