A Little Peace Under the Trees (eng-tr)

Some days, we do not need a big plan to feel good. A quiet walk, a green park, a cup of tea, and a little time away from the internet can be enough. After walking among the trees, I found a calm place on the grass and decided to stay there for a while. The weather was beautiful. The sun was bright, but the trees gave a soft shade. The sky was blue, the grass was fresh, and everything around me felt peaceful.

Bazı günler iyi hissetmek için büyük planlara ihtiyacımız olmuyor. Sessiz bir yürüyüş, yeşil bir park, bir bardak çay ve internetten biraz uzak kalmak yetebiliyor. Ağaçların arasında yürüdükten sonra çimenlerin üzerinde sakin bir yer buldum ve bir süre orada kalmaya karar verdim. Hava çok güzeldi. Güneş parlaktı ama ağaçlar yumuşak bir gölge veriyordu. Gökyüzü maviydi, çimenler tazeydi ve etrafımdaki her şey huzurlu hissettiriyordu.

This time I did something that I do not always do: I turned off my internet. No messages, no scrolling, no notifications. I just wanted to be there, in that moment. I had a few quiet instrumental songs downloaded on my phone, so I listened to them for a while. But after some time, I turned the music off too. I wanted to hear only the sound of the leaves, the birds, and the wind. It felt very simple, but it was exactly what I needed.

Bu kez her zaman yapmadığım bir şey yaptım: internetimi kapattım. Mesaj yok, sosyal medya yok, bildirim yok. Sadece orada, o anın içinde olmak istedim. Telefonumda indirdiğim birkaç sakin, sözsüz müzik vardı; bir süre onları dinledim. Ama bir süre sonra müziği de kapattım. Sadece yaprakların, kuşların ve rüzgârın sesini duymak istedim. Çok sade bir andı ama tam da ihtiyacım olan şeydi.

I had brought my tea with me. Since Eid had just passed, there were still some Eid candies at home, so I took a few of them too. I also had a small piece of lokum. Sitting on the grass with my tea, candies, and lokum made me smile. It reminded me that small joys are sometimes the most beautiful ones. A tiny sweet, a warm tea, and a quiet corner under the trees can change the mood of the whole day.

Yanıma çayımı da almıştım. Bayram yeni geçtiği için evde hâlâ bayram şekerleri vardı, ben de birkaç tanesini yanıma aldım. Küçük bir lokumum da vardı. Çimenlerin üzerinde çayım, şekerlerim ve lokumumla oturmak beni gülümsetti. Küçük mutlulukların bazen en güzel mutluluklar olduğunu hatırlattı. Minicik bir tatlı, sıcak bir çay ve ağaçların altında sakin bir köşe bütün günün ruh halini değiştirebiliyor.

I stayed there for almost two hours. I leaned against a tree and just watched life around me. Children were playing in the park. Families were sitting together. Some people had brought their chairs and were having a small picnic. Some were talking, some were resting, and some were simply enjoying the fresh air. Watching them made me feel calm and motivated. It was like a small reminder that life is still beautiful in its ordinary moments.

Neredeyse iki saat orada kaldım. Bir ağaca yaslandım ve sadece etrafımdaki hayatı izledim. Çocuklar parkta oynuyordu. Aileler birlikte oturuyordu. Bazı insanlar sandalyelerini getirmiş, küçük bir piknik yapıyordu. Kimi sohbet ediyor, kimi dinleniyor, kimi de sadece temiz havanın tadını çıkarıyordu. Onları izlemek bana sakinlik ve motivasyon verdi. Sanki hayatın sıradan anlarında da hâlâ çok güzel olduğunu hatırlatan küçük bir sahne gibiydi.

Of course, I took some photos too. The trees, the green grass, the tea, the candies, the lokum… They were all part of this peaceful little memory. I love taking photos of simple moments like this because they carry a feeling. Later, when I look at them again, I can remember not only what I saw, but also how I felt.

Tabii ki birkaç fotoğraf da çektim. Ağaçlar, yemyeşil çimenler, çay, şekerler, lokum… Hepsi bu huzurlu küçük anının bir parçasıydı. Böyle sade anları fotoğraflamayı seviyorum çünkü içlerinde bir duygu taşıyorlar. Daha sonra tekrar baktığımda sadece ne gördüğümü değil, nasıl hissettiğimi de hatırlıyorum.

After this peaceful break, I slowly walked back home. On my way, I saw beautiful pink flowers by the fence. They looked so bright and full of life that I stopped and photographed them too. It felt like nature was saying goodbye to me with flowers. That little walk back home became a nice ending to my quiet afternoon.

Bu huzurlu moladan sonra yavaş yavaş eve doğru yürüdüm. Yolumun üzerinde çitin kenarında çok güzel pembe çiçekler gördüm. O kadar canlı ve hayat dolu görünüyorlardı ki durup onları da fotoğrafladım. Sanki doğa bana çiçeklerle veda ediyordu. Eve dönüş yürüyüşüm de bu sakin öğleden sonraya güzel bir kapanış oldu.

When I came home, I felt lighter. I was not far away from the city, but for two hours I felt away from the rush of life. Turning off the internet helped me listen more, see more, and feel more. This small green break was not a big trip, but it became a beautiful memory for me. I am happy to share these simple, peaceful moments with the Photography Lovers community.

Eve geldiğimde kendimi daha hafif hissettim. Şehirden çok uzağa gitmemiştim ama iki saatliğine hayatın telaşından uzaklaşmış gibiydim. İnterneti kapatmak daha çok dinlememe, daha çok görmeme ve daha çok hissetmeme yardımcı oldu. Bu küçük yeşil mola büyük bir gezi değildi ama benim için çok güzel bir anı oldu. Bu sade ve huzurlu anları Photography Lovers topluluğuyla paylaşmak beni mutlu ediyor.